«محمداسماعيل عباسي» پيرمرد ۷۰ساله -يکي از قديمي‌ترين تعزيه‌خوانان روستای عبدالله آباد- درباره اين مراسم مي‌گويد: از ۱۰سالگي همراه پدرم که تعزيه خوان بود، وارد کار تعزيه‌خواني شدم. هنر تعزيه‌خواني در خانواده ما موروثي است، چرا که پدربزرگم هم تعزيه‌خوان بود. وي درباره نحوه اجراي تعزيه‌خواني مي گويد: در تعزيه خواني معمولا ۲ گروه حاضر هستند يکي گروه «موافق خوان» است که معمولا نقش امامان معصوم(ع) و اصحاب سيدالشهدا(ع) را اجرا مي‌کنند و مطالب آن‌ها به صورت نظم است و آن را آهنگين ادا مي‌کنند. گروه ديگر «مخالف خوان» هستند که نقش عمر سعد، شمر و ديگر لشکريان يزيد را بازي مي‌کنند. آن ها مطالب خود را به صورت نثر، با صداي بلند و خشن ادا مي کنند. وجود ابزارهايي مانند شيپور و طبل هم در ايجاد شور و هيجان در تعزيه خواني نقش مهمي دارد.

از وي درباره قدمت تعزيه خواني در اين روستا سوال مي کنيم. وي مي گويد: بيش از ۲۰۰ سال است که در اين روستا تعزيه خوانده مي شود و مردم نيشابور اين روستا را به نام عبدالله آباد شبيه‌خوان‌ها مي‌شناسند. مشتاقان تعزيه‌خواني از سراسر کشور و استان خراسان رضوي و شهرهاي اطراف به اين روستا مي‌آيند. به گفته «عباسي» با توجه به مناسبت‌هاي مختلف، نوع تعزيه‌خواني هم تغيير مي‌کند. وي مي‌گويد: گروه ۱۰نفره شبيه خواني عبدالله‌آباد در بيشتر روستاهاي بخش زبرخان و شهرستان نيشابور تعزيه خواني کرده است. «عباسي» درباره نقش‌هايش هم گفت: تاکنون نقش‌هاي مختلفي را عهده‌دار بوده‌ام. از ۲۵سالگي تاکنون در گروه مخالف خوان فعال بوده‌ام و نقش «شمر» را بازي کرده‌ام. زماني که براي اولين بار نقش شمر را بازي کردم خيلي ترس و دلهره داشتم. اين پير تعزيه‌خوان در حالي که اشک در چشم‌هايش حلقه زده است، مي‌گويد: هدف من و ديگر تعزيه‌خوانان از اجراي تعزيه‌خواني نشان دادن ظلم يزيديان و ريخته شدن اشکي در غم مظلوميت سيدالشهدا (ع) و ياران باوفايش است.